★,, Impreesive mind
posted on 21 Nov 2009 01:00 by chonlabo in MABO
.
อ่า..วันนี้จะมาขออัพย้อนถึงเรื่องดีๆ ที่ผ่านมาหลายวันแล้ว
อยากจะเก็บไว้ที่ไหนซักที่ นอกจากสมองตัวเอง
เลยมาลงที่บล็อคตัวเองนี่แหล่ะค่ะ คึคึ
เมื่อประมาณสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
โบกับเพื่อนผู้หญิงคนนึงชื่อว่าไอ้แต้ว
ก็แบบว่าไปดูหนังกันสองคนที่มหาลัย
นั่งดูตั้งแต่สามทุ่มจนถึงตีหนึ่งกว่าๆ ก็กลับกัน
ไอ้แต้วจะต้องไปส่งโบที่หอพักก่อน ซึ่งมันอยู่นอกม.
แล้วก่อนจะออกจากม. ต้องผ่านป้อมยามตรงจุดรีเทิร์นรถ
โบที่นั่งซ้อนท้ายไอ้แต้วก็นั่งมองไปที่ตรงที่เค้าเอาบังเกอร์มากั้นกลางถนน
แล้วสายตาก็ไปป๊ะกับผู้ชายคนนึง ที่เซ้นมันบอกว่าหน้าตาดีมาก
เหมือนว่าผู้ชายคนนั้นเค้าจะออกมาคุยเล่นเป็นเพื่อนยาม
แต่ไอ้แต้วก็ขับเลยผ่านเลยตรงนั้นไปไม่ได้สนใจอะไร
ทีนี้ พอเลี้ยวขวาจะกลับหอ ขับไปได้อีกหน่อยนึง
มอไซค์ไอ้แต้วมันก็เอ๋อ แบบว่าอยู่ดีๆ โซ่ก็ตก
ไปต่อไม่ได้เลย ก็เลยจูงรถไปที่ข้างทาง
เราสองคนมองซ้ายขวาหน้าหลัง รถวิ่งผ่านไปมา
โบเลยลองมองไปที่ป้อมยามที่ขับผ่านมาดู
ก็เห็นผู้ชายคนนึง ปั่นจักรยามตรงมาที่ที่พวกโบยืนอยู่
โบแบบ เฮ้ย นั่นมันคนที่เราแอบมองตอนนั่งรถผ่านมานี่หว่า
มองจากลักษณะภายนอกนี่รุ่นพี่ชัวร์ๆ เลย
เค้าเป็นผู้ชายน่าตาดี สูงๆ หุ่นดี ใส่เสื้อยืดสีขาว
กางเกงยีนสีดำพับขาขึ้น รองเท้าผ้าใบ
ที่สำคัญ พี่เค้าปั่นจักรยานด้วยอ่ะ
โบแพ้ผู้ชายดูดีที่ปั่นจักรยานอ่ะค่ะ ฮืออออ
พี่เค้าก็จอกจัรยานแล้วเดินมาถามไอ้แต้วว่ารถเป็นไร
ไอ้แต้วก็บอกว่า โซ่มอไซค์มันตก
พี่เค้าก็เลยบอกว่าลองจูงไปที่ป้อมยามได้มั้ย
พวกเราเลยบอกจูงไปไหนไม่ได้เลย มันติดที่โซ่
พี่เค้าเลยจะไปตามคนมาช่วยดูให้ ก็ปั่นจักรยานออกไป
โบนี่แบบ แต้ววววววววว พี่เค้าน่ารักอ่ะแก
ไอ้แต้วก็แบบเห็นด้วย แล้วลงไปงมโซ่รถมันต่อ
รอไปซักพักพี่เค้าก็ปั่นจักรยานข้ามมาพร้อมเพื่อนอีกสองคนที่เดินตามมา
แล้วแบบไอ้แต้วมันจัดการโซ่ได้เหมือนเดิมพอดี
พี่เค้าก็เลยนั่งลงข้างๆ ไอ้แต้ว โดยมีไอ้โบยืนค้ำศีรษะอยู่
พี่เค้าก็ถามไอ้แต้วไป บลาๆ ว่าไรก็จำไม่ได้แล้ว
ทีนี้ โบเลยถามพี่เค้าว่า
"ถ้าเกิดขับไปแล้ว โซ่จะตกอีกมั้ย?"
น้ำเสียงแสนจะห้วน ใบหน้าภายใต้หมวกฮู้ด ในชุดนิสิต
แล้วพี่เค้าก็ตอบกลับมาอย่างสุภาพว่า
"ถ้าขับช้าๆ ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ"
เลยหน้าขึ้นมาตอบทั้งใบหน้ายิ้มแย้ม
เอี้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!
ณ วินาทีนั้นอยากตบปากตัวเองมากอ่ะ
ชั้นพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ไม่มีหางเสียงด้วย
ไม่มีความประทับใจในครั้งแรก(?)เอาซะเลย
พี่เค้าพูดกับโบดีมากอ่ะ เสียดายเวลาตรงนั้นมากเลย
หลังจากนั้นโบกับแต้วก็บอกขอบคุณ แล้วขับมอไซค์ออกไป
โบก็เลยมองกลับไปตรงที่พี่เค้ายืนอยู่
พี่เค้ายังยืนอยู่ตรงนั้น แล้วกำลังมองส่งอยู่เลย
ผู้ชายเอี้ยยยยย พี่จะดีไปไหนอ่ะค่ะ
ไม่ไหวละ นั่งรถไป พร่ำเพ้อกับไอ้แต้วไป
ผู้ชายดีๆ มันชอบปรากฏตัวกันตอนตีหนึ่งตีสองหรอเนี่ย
แบบ โอยยยย ทำยังไงจะเจอพี่เค้าอีกเนี่ย ก็ยังหวังต่อไป
แล้วหลังจากวันนั้นมาจนถึงวันอังคารที่ผ่านมาเมื่อกี้
โบกับไอ้แต้วไปซ้อมร้องเพลงคอรัสกันที่คณะถึงสองทุ่มครึ่ง
ร้องเสร็จก็ออกมาทานข้าวที่อ.เตรียมไว้ให้
ก็นั่งทานไป คุยกันไป ไม่ได้สนใจคนรอบข้าง คึคึ
แล้วจากนั้นไม่นาน พวกคลาสที่เรียนถึงสามทุ่มก็ลงมาจากตึกกัน
พอดีกับที่สายตาของโบก็มองไปยังกลุ่มคนมากมายกลุ่มนั้น
แล้วก็บังเอิญเจอผู้ลายคนนึง ที่ตัวเองคิดว่าเค้าคือพี่ที่ปั่นจักรยานมาช่วยวันนั้น
แล้วในขณะที่โบมองเค้าที่เดินผ่านมาตรงที่โบนั่งอยู่
เราก็สบตากับสองครั้ง ไม่สบได้ไง ก็โบเลยมองเค้าไม่กระพริบตาเลย ห้าๆๆ
แล้วเค้าก็เดินผ่านไป พร้อมกับความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจโบ
หันหน้าไปถามไอ้เต้ว ก็บอกมันว่า เหมือนจะเจอพี่เค้านั้นหว่ะ แต่ไม่ใจ
ไอ้เราก็นึกว่าจะเดินผ่านไปแล้วไปเลย แต่ผ่านไปซักพัก
เค้าก็กลับมาอีก แต่มาพร้อมกับการปั่นจักรยาน
เอี้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
ใช่เลยอ่ะ พี่เค้าเลย พี่คนนั้นแน่ๆ แน่ใจมากๆ
พี่เค้าใส่เสื้อนิสิตสีขาวแขนยาว ปล่อยชายเสื้อ
กางเกงยีนสีฟ้าอ่อน พับขากางเกงขึ้นด้วยเหมือนวันนั้น
แม่ง ปั่นจักรยานที่เค้าจำได้แม่นๆ ผ่านไป มองเห็นแค่แผ่นหลังไวๆ
ฟิ้ววววววว..
เดสตินี่ เดสตินี่มากอ่ะ ไม่ไหวละ เจออีกครั้งแล้วอ่ะ
ผู้ชายคนนี้มีตัวตนจริงๆ เด็กมหาลัยตัวเอง เลิกเรียนเวลาเค้าซ้อมคอรัสเสร็จพอดี
นั่นไง คิดว่าอยากจะเจออีกให้ได้อ่ะ อยากจะเจออีกจริงๆ
คือแบบ นานๆ ทีจะเจอผู้ชายในแบบที่เจอครั้งแรกแล้วประทับใจ
แล้วมันทำให้โบรู้ว่าผู้ชายแบบนี้ ในโลกนี้มันมีอยู่จริงๆ นะ
โบไม่ได้เจอคนแบบนี้ในชีวิตจริงบ่อยๆ ด้วยแหล่ะ
บางคนอาจจะเจอผู้ชายแบบนี้บ่อยครั้งใช่มั้ย?
แต่โบกลับรู้สึกว่าพี่เค้าเป็นคนดีจากภายในจริงๆ
ไม่รู้ซิ มันรู้สึกได้เลย มันเลยกลายเป็นความประทับใจครั้งแรก
พอเกิดอย่างนี้กับตัวเอง ก็กลับอยากจะเจอพี่เค้าอีกบ่อยๆ
มันไม่ใช่ว่าตกหลุมรักอะไรหรอก แต่มันคือความประทับใจ
ความประทับใจในสิ่งดีๆ ที่มีอยู่ในตัวผู้ชายคนนั้นที่โบรู้สึกได้
แม้ไม่เคยได้พูดคุยหรือมองหน้ากันไปมากกว่านั้นก็ตามที
โบไม่รู้หรอกว่าพี่เค้าจะเป็นคนดีอย่างที่คิดไว้จริงๆ มั้ย
แต่ก็อยากจะเจออีกบ่อยๆ มันมีแค่ความรู้สึกนั้นจริงๆ
โบหน่ะ..ยังจำสีหน้า รอยยิ้ม น้ำเสียงและคำพูดของพี่ได้นะ
ถ้าความประทับในตัวพี่ที่โบกำลังรู้สึกอยู่ส่งไปถึงพี่ได้
ก็อยากจะให้เราได้เจอกันอีกซักครั้งนะคะ..
.
ปล..
*คุณเจอเค้าคนนั้นที่คุณประทับใจแล้วหรือยัง?
*ยังไม่ซื้อบัตรละครถา'ปัตย์เลย
*พี่เค้าเหมือนเด็กถา'ปัตย์มากเลยนะ อ๊ายยย
*ใครยังไม่ดูนิวมูน ไปดูด่วนเลยนะคะ
*จะไปดูสองพันสิบสองด้วยหล่ะ
*เงินสามร้อยบาทของโบกำลังจะคืนกำไรสู่สังคม(?)
*อนยูหายดีแล้ว และคงจะมาไทย คิดถึงนะแต่ เอิ่ม..